.

Μαΐου 22, 2017

Τα Social Media είναι Μακέτο.

Ξέρετε τι με τσαντίζει;

"Τα πάντα".



Εντάξει είναι μεγάλοι μαλάκες αλλά δεν είχα αυτό στο μυαλό μου.

" Ό,τι βλέπεις γύρω σου, που δεν είναι εσύ".

Πρώτον σχετικά ακριβές αυτό, δεύτερον εντελώς δικαιολογημένο. Αν ήσουν εγώ θα καταλάβαινες.

Εντάξει θα σου πω.

Με τσαντίζει όταν σαν ανθρωπότητα παίρνουμε κάτι και του γαμάμε.

Του γαμάμε ό,τι έχει και δεν έχει.

Το παίρνουμε μικρό, χαριτωμένο και δροσερό και το κάνουμε έτσι:





Σε τι αναφέρομαι;


Λοιπόν θα σας πω.

Όπως όλοι έχουμε καταλάβει, ελπίζω δηλαδή (δε θέλω να υποθέτω τίποτα γιατί το να υποθέτεις κάτι είναι πολύ offensive (OMG + 3 LOL)  στην εποχή μας), συμβαίνει ένας κάποιος παροξυσμός στο Instagram και τα social media, ο οποίος έφτασε εν τέλει και μετά κόπων και βασάνων στο Ελλάντα.


Ε και επειδή γενικά είμαι λίγο πρεζάκι των τσότσιαλ, το 'χω φάει στη μάπα πολλάκις.

Σε τι αναφέρομαι; Σε ένα κίνημα αλληλοθεοποίησης των χρηστών των social, για το πόσο φοβεροί άνθρωποι και πόσο down to earth είναι.

Που, παρεπιπτόντως, δεν εναντιώνομαι σε τίποτα απ' όλα αυτά που πρεσβεύουν οι μυριάδες influencers, αλλά εναντιώνομαι στον τρόπο. 


Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά τα λέω λίγο μπερδεμένα. Πιστεύω ότι φταίει πρώτον που δεν έχω γράψει εδώ και περίπου έναν αιώνα. Που πίνω καφέ. Αλλά κυρίως που ακούω Κότσιρα (νταφακ) καθώς γράφω. Δεν είναι εύκολο κόμπο, παίζω Α' εθνική. 



Λοιπόν ακούστε από που πήρα το τελειωτικό χτύπημα και ένιωσα την ανάγκη να 'ρθω να τα γράψω εδώ.

Έχω, που λέτε, μια κοπέλα στο ινσταγκραμ που πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο. Γενικά, παράπονο δεν έχω, μπορεί στις Πανελλήνιες να πατώσαμε σα σχολείο, αλλά 1 στους 5 αποφοίτους του σχολείου μου έχει πάνω απο 3000 followers στο Instagram. 

Η συγκεκριμένη δε, έχει φάση 20.000, οπότε καταλαβαίνετε. Πώς έβγαλε το Noelani Elementary School τον Ομπάμα, έτσι εμείς βγάλαμε αυτήν.

Η κοπέλα αυτή παίζει δυνατά το τρίπτυχο Μύκονος- Βυζιά- Σολάριουμ και μας έχει κάνει όλους πολύ περήφανους.

Η κοπέλα αυτή επίσης είναι περίπου 45 κιλά, με σωματάρα και ανεβάζει σταθερά στόριζ με 15 μερίδες πατάτες από τα Μακ τις οποίες "τρώει" με την επίσης θεά φίλη της.

(αποδέχομαι το επιχείρημα "υπάρχουν άνθρωποι που τρώνε και δεν παχαίνουν", αλλά όταν δείχνεις χωρίς υπερβολή 5 μερίδες πατάτες και 10 cheese σταθερά 2 φορές την εβδομάδα, παίζεις πολύ δυνατά με σενάριο τα αγοράζω για να τα δείξω και δεν τα τρώω καν, το οποίο γενικά υφίσταται και είναι ό,τι πιο ηλίθιο έχω ακούσει ποτέ).

Στη συνέχεια αυτοχαρακτηρίζονται "χοντρές" και η ισορροπία του κόσμου επανέρχεται. Όλες οι κοπέλες που την κοιτούν με φθόνο συνεχίζουν να τρώνε την σοκολάτα τους και τα αγόρια βρίσκουν την cool αλλά συγχρόνως υπεργκόμενα που πάντα αναζητούσαν.

MY ASS!

Όλη η φασούλα είναι ενάντια στο fat shaming και "Φάε ό,τι θέλεις κούκλα μου, η ζωή είναι για να την ζούμε", "κάτω η πατριαρχία" και τα λοιπά. Σε περίπτωση που αναζητούσατε τα σωστά hashtags για optimum likes.

Θα σας πω όμως πώς το βλέπω και μου λέτε.

Τόσα χρόνια λέγαμε ότι μας δουλεύουν, όταν διαβάζαμε στη συνέντευξη της εκάστοτε πανέμορφης: "Α δεν προσέχω καθόλου, τρώω ό,τι θέλω, απλά πραγματικά δεν την θέλω τη σοκολάτα",  και γι' αυτό σταδιακά απαιτήσαμε την αλλαγή στα παραδοσιακά μέσα και περάσαμε στα "πιο ανθρώπινα και crowdsourced" social media.

Και κάναμε όλη αυτή τη γαμημένη την προσπάθεια, για να φτιάξουμε μια "πιο ανθρώπινη και crowdsourced" ολόϊδια μαλακία. 


Όπου ουσιαστικά αλληλοκοροϊδευόμαστε βγάζοντας φωτογραφίες με τα αθλητικά σουτιέν μας για να πάρουμε την ευχαρίστηση, όχι από την γυμναστική, αλλά από το praise των υπολοίπων ίδιων και τα likes και τα REACTIONS! (ΑΑΑΧ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΚΑΡΔΟΥΛΑ).


#fatlife #fatnotfit


Και μετά είναι και η άλλη η μάστιγα των φοβερών συγκινητικών στόριζ. "Cheerleader ζήτησε των αυτιστικό συμμαθητή της στο prom".

Αχ τι συγκίνηση που ένα 13χρόνο που γεννήθηκε στα social media και μετράει το coolness στο σχολείο του, όχι με τάπες ή με γαμάτες συλλογές με αυτοκόλλητα, αλλά με likes, virality και φανταστικά musically, ζήτησε εμφανώς να την τραβήξουν βίντεο γιατί ξέρει ότι αυτό θα χτυπήσει τις βαθύτερες χορδές του online acitvist που αναζητεί εναγωνίως το επόμενο βίντεο που θα κάνει share και θα χαρακτηρίσει inspiring.

Αλλά παρ΄ όλα αυτά, όλα τα online "ενημερωτικά" sites που έχω στο Facebook το ανεβάζουν, πολύ ταρακουνημένοι από το κορίτσι αυτό και την τρομερή του ευαισθητοποίηση. 

Αν μιλάμε για την καλή πράξη του ότι ένα παιδί θα έχει την εμπειρία του prom, τι στο μπούτσο σχέση έχει που η κοπέλα είναι cheerleader;; 





Εμένα εν ολίγοις το παράπονό μου είναι ότι έχει γίνει πολύ σοβαρή δουλίτσα στην ανατροπή σημαντικών και καταπιεστικών στερεοτύπων και μετά μπαίνει το cheerleader στον τίτλο και μας γυρνάει μερικά χρόνια πίσω.



Και αντίστοιχα έχουμε και το αγόρι που "αγαπάει την γκόμενά του παρ' ότι είναι χοντρή", ο οποίος είναι 16 και ποστάρει ασταμάτητα την εύσωμη κοπέλα του με captions "Gurl, I loves you, cause you ma bae and theres more of ya to love". 

Φωνάζει το παιδί απο χιλιόμετρα "ΜΕ ΕΙΔΑΤΕ ΠΟΣΟ ΓΑΜΑΤΟΣ ΕΙΜΑΙ; ΕΧΩ ΧΟΝΤΡΗ ΓΚΟΜΕΝΑ. ΚΑΝΤΕ ΜΟΥ ΛΑΙΚ. ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ". 

Kαι θεωρούμε ότι αυτό είναι ένα βήμα ενάντια στο fat shaming ενώ ουσιαστικά είναι ακριβώς το αντίθετο, όπου μια εύσωμη κοπέλα γίνεται prop και objectified για να δείξει ακόμα μια φορά πόσο γαμάτοι είναι οι άλλοι, που εκτός απο αδύνατοι, όμορφοι και γυμνασμένοι είναι και πολύ καλοί άνθρωποι.



Και να με συγχωράτε.
Δεν λέω ότι όλα τα success stories του internet είναι μακέτα. 
Λέω όμως ότι καλό είναι πριν βγεις στο κυνήγι της επόμενης heartfelt είδησης που θα ποστάρεις σήμερα, να ψάξεις λίγο καλύτερα τα κίνητρα και το background. 


Αυτά τα λίγα, γιατί είχα καιρό να τσαντιστώ και να νιώσω το αίμα μου να βράζει.


'Αντε καλή εβδομάδα.

















Σεπτεμβρίου 14, 2016

Το Πτυχίο της Μπόμπας- Μια ιστορία αγάπης και μίσους. Αλλά κυρίως μίσους.

Ρε παιδιά!
ΡΕ.
ΠΑΙΔΙΑ.

Χρόνια και ζαμάνια.
Έλειψα από αυτό το βλόγκι.
Έλειψα πραγματικά, σχεδόν ένα χρόνο.

Αλλά γύρισα με τόσο καλά νέα που, ακόμα και αν σας ένοιαζε που έλειψα, θα με συγχωρούσατε.
Τώρα που δε σας νοιάζει κι όλας...
ουυυυυυυ
νερό κι αλάτι η απουσία (ψωμί κι αλάτι; τυρί και ψωμί; κορμί κι αλάτι; πως είναι αυτή η έκφραση;)

 ΤΙ ΝΕΑ ΣΑΣ ΕΧΩ; ΤΙ;;;

Γιατι πράγμα γκρινιάζω όοοοοοσα χρόνια έχω αυτό το βλόγκι;;
Εκτός από τα πάντα.
Γκρινιάζω για τη γαμωσχολή!
Ε-ΤΕ-ΛΕΙ-Ω-ΣΑ.


Τέλος μάγκες μου. Μετά από σαράντα κύμματα.
Μετά από τους δώδεκα άθλους του Ηρακλή.
Μετά από τουλάχιστον 5 διαφορετικά μαλλιά και σίγουρα 10 τετελεσμένες αποφάσεις να τα παρατήσω και να γίνω μοντέλο, το υπερ-underdog, η καλή μας Μπόμπα κατάφερε το ακατάφερτο. Πήρε πτυχίο ΟΕΟΕΟΕΟΕΟΕΟΕ




Ένεκα αυτής της μεγάλης επιτυχίας, αυτού του σταθμού στη ζωή μου θα έλεγε κανείς, αποφάσισα να ξεσκονίσω το πληκτρολόγιο μου, να κάνω κράκ τα δαχτυλάκια μου και να παραθέσω μια ιστορική αναδρομή στα χρόνια μου ως "φοιτήτρια", τώρα που τα χω φρέσκα, για να χω να τα θυμάμαι όταν γεράσω.

Είστε ελεύθεροι να την κάνετε τώρα που είναι νωρίς γιατί σε λίγο θα σας ρουφήξει μια δύνη δημοσιογραφικής μαστοριάς, συσσωρευμένης απέχθειας και αξιαγάπητης υπερβολής.



Εγώ που λέτε πέρασα τις πόρτες αυτού του χαλάμαντρου που λέγόταν τότε κτίριο των ΕΜΜΕ το σωτήριο έτος 2011.

Άμεσα όποια χαρά φούσκωνε το στέρνο και το μυαλό μου, περί πανεπιστημίου με γκαζόν. μεγάλα αμφιθέατρα και γοητευτικούς μεγαλύτερους φοιτητές την έκανε με ελαφρα πηδηματάκια.



Ήμουν ένα αθώο κορίτσι, που το είχε κατεβάσει ο πατέρας του με το αυτοκίνητο για να εγγραφεί, επειδή εκείνη την μέρα είχαν απεργία τα μέσα (σημάδι απ το Θεό το λένε αυτό, αλλά ήμουν μικρή τότε και δεν είχα μάθει να τα αναγνωρίζω ακόμα).

Ξεκινώντας από αυτή τη μέρα, που ανέβηκα στη γραμματεία της Σταδίου 6, 7ος όροφος και κατάλαβα τι πάει να πει ΔΑΠ με σατέν πουκάμισο στην πόρτα, φως ψυχιατρείου και έλλειψη θέλησης για ζωή, η φοιτητική μου εμπειρία συνάντησε μόνο all time lows.

Θα κάνω rank τις top 3 στιγμές που αυτή η σχολή με έκανε να θέλω συνάμα να πεθάνω και να σκοτώσω όποιον σχετίζεται μαζί της.

1. Τότε που προσπάθησα να παραλλάβω μόνη μου τα βιβλία μου.


Μία φορά έγινε αυτό. Από τότε κι έπειτα ο αγαπητός κύριος που συγκατοικούμε και έχω ενημερωθεί πως έχει συμβάλει κάπως στην δημιουργία μου, αναλάμβανε να πάει να μου πάρει τα βιβλία και να μου τα φέρει στο σπίτι.

Έγω που λέτε, την πρώτη φορά που δήλωσα συγγράματα στον Εύδοξο ένιωσα ευεξία, γιατί ήταν το μόνο διαδικτυακό πράγμα που ήταν καλά οργανωμένο και κατά τι σύγχρονο.

Έχω κάνει λοιπόν σαν σωστό φυτό τις σημειώσεις μου, έχω εκτυπώσει χάρτες με τις οδούς, τις ώρες και τις μέρες και έχω συντάξει λεπτομερές πρόγραμμα που να είναι το πιο efficient.

Λησμόνησα όμως ότι πρόκειται για μένα, που μέχρι τότε είχα κυκλοφορήσει μόνο στο Γκάζι, στο Ψυρρή και στο Μοναστηράκι από κέντρο, και που οι  ικανότητες προσανατολισμού μου μπορούν να συνοψιστούν ότι έχω χαθεί κάνοντας κύκλους δυο στενά δίπλα από το σπίτι μου.

Για να μη σας τα πολυλογώ είχα εκτυπώσει λάθος χάρτες και αντί να πάω στα Εξάρχεια όπου είναι όλα τα βιβλιοπωλεία για τα συγγράματα, κάπως περπάτησα από το Σύνταγμα μέχρι την Ομόνοια, τρομοκρατήθηκα, μπήκα μέσα στα Hondos Center, και πήρα τηλέφωνο την μαμά μου να με σώσει, κάνοντας πάνω κάτω στις κυλιόμενες.



Τελικά πήρα ταξί από την Ομόνοια μέχρι το σπίτι μου, πλήρωσα 15 ευρώ και δεν πήρα ούτε ένα από τα βιβλία μου.



 2. Τότε που συνειδητοποίησα ότι δεν ήξερα πως να δηλώνω μαθήματα.

Όχι ότι θα σοκάρω κανέναν, αλλά μπορώ με σιγουριά πλέον να πω ότι στη σχολή δεν έκανα ούτε έναν φίλο.

Τα γάμησε όλα η Μπόμπα πάλι παιδιά.

Ένιγουει, πέραν του ότι το 3ωρο φαντάζει μεγαλύτερος γολγοθάς όταν είσαι παντελώς μόνη σου, η απουσία ενός φίλου στη σχολή συνεπάγεται και άλλα πράγματα, ειδικά όταν είσαι εγώ και δεν πηγαίνεις ποτέ.


Για να καταλάβετε, επί πέντε χρόνια, ποτέ δεν πήγα μια φορά σε όλα τα μαθήματα του εξαμήνου μου. Μία ή δύο παρακολουθήσεις ήταν πάντα αρκετές για να πω "Τα παμε μάγκες, εγω και το κινητό μου θα σας δούμε στην εξεταστική".

Ε όταν είσαι τόσο αξιολάτρευτα σνόμπ, μερικές φορές η ενέργεια που βγάζεις στον κόσμο γυρνάει πίσω και σου σκάει μια ωραία, χωριάτικη, ανάποδη σφαλιάρα.

Κάπως έτσι στο πρώτο εξάμηνο της σχολής μου, δεν ήξερα πως να δηλώσω μαθήματα (όπως έμαθα με το δύσκολο τρόπο, γίνεται διαδικτυακά, με μια μέθοδο που είναι σατανικά σχεδιασμένη για να μην ξέρεις ποτέ 100% αν έχεις κάνει τη δήλωση σου), γεγονός που καταδίκασε την πιο οργανωμένη προσπάθεια παρακολούθησης μου (είχα πάει σε 4 από τα 6 μαθήματα), σε αποτυχία.

Όταν λέω αποτυχία εννοώ ότι έφτασα να έχω παρακολουθήσει ένα ολόκληρο εργαστήριο στο οποίο παίρναμε απουσίες, για να φτάσει το τέλος του εξαμήνου και να με ενημερώσουν ότι δεν είμαι πουθενά δηλωμένη.

Κάπως έτσι, πόνεσα που έπρεπε να ξαναπαρακολουθήσω εργαστήριο σχετικά με το πως να γράφεις στο WORD (ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ WORD) και ξεκίνησα την ένδοξη πορεία μου ως "φοιτήτρια" με 6 μαθήματα βερεσέ.


Σημειωτέον, μέχρι και την τελευταία εξεταστική, έδινα ακόμα αυτά τα μαθήματα του πρώτου καταραμμένου εξαμήνου.



3. Τότε που νόμιζα ότι έχω πάρει πτυχίο.



Μπορώ με σιγουριά να δηλώσω πως δεν έχω ξανανιώσει τόση ντροπή και απογοήτευση για τον εαυτό μου, όσο  όταν βγήκα και γιόρτασα το πτυχίο μου τον Ιούνιο, μόνο για να συνειδητοποιήσω μερικές ώρες αργότερα, ότι το 1,2 που έγραψα στα Μαθηματικά τρίτης Λυκείου, ήταν πέρα για πέρα αντιπροσωπευτικό των υπολογιστικών μου ικανοτήτων.

Εντάξει αντικειμενικά δε φταίει κανείς άλλος εκτός από μένα για αυτό το επικό φειλ, αλλά αξίζει να μοιραστώ μαζί σας το ψυχολογικό rollercoaster που βίωσα.

Πως από τη μια στιγμή στην άλλη πέρασα από το "ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΑΝΑΙΑΜ" στο "ΠΩΣ ΣΤΟ ΜΠΟΥΤΣΟ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟ;"


Ε τελος πάντων για να μη σας τα πολυλογώ γιατί δε το συνηθίζω, εγώ ήταν να φύγω τώρα το Σεπτέμβριο για μεταπτυχιακό στην Αγγλία. Αλλά πως έσπασε ο διάολος το ποδάρι του, σήμερα είχα εισητήριο να την κάνω για την όμορφη, γκρί, γεμάτη ευκαιρίες και ωραία καφέ χώρα, και τώρα είμαι εδώ και γράφω αυτό.

Διότι έγινε κάτι πραγματικά ανεξήγητο.

Εγώ! Που είχα αρχείο Word για όλα τα μαθήματα. Με τις ετικέτες του, με το color coordination του . Με κατηγορίες, υποκατηγορίες, εξάμηνα, επιλογής, σεμινάρια, links για τις ύλες και υποσημειώσεις για τους καθηγητές, είχα μετρήσει λάθος τα μαθήματα και χρώσταγα ακόμα ένα επιλογής για πτυχίο.

Καταλαβαίνετε, φαντάζομαι, πως ένιωσα, πως χάθηκε η γης κάτω απο τα πόδια μου, τα  μάτια μου ζούμαραν στους αριθμούς που δεν έβγαιναν και όλα άρχισαν να γυρίζουν πίσω μου.



Τόσο παρακαλετό σε καθηγητή, ποτέ μου δε φαντάστηκα τον εαυτό μου ικανό να το παράξει. Τόσο κλάμα, τόσο γλύψιμο, όλα σε μια προσπάθεια να τους πείσω να με λυπηθούν και να καταλάβουν ότι, αλήθεια, δεν είμαι καθυστερημένη, απλά παντελώς ανίκανη να κάνω πρόσθεση.

In hindsight, δε ξέρω τι από τα δύο είναι χειρότερο.

Τέλος πάντων βρήκα έναν ευγενή καλοπροαίρετο καθηγητή, του οποίου το μάθημα είχα δηλώσει κατα λάθως κάποια στιγμή, συννενοηθήκαμε και του ζήτησα να δεχτεί να το δώσω, όπερ και εγένετο.

Αλλά η καλή μας Μπόμπα δεν αρκέστηκε σε αυτό, δεν ήθελε και να διαβάσει, γιατί πνευματικά είχε τελειώσει τη σχολή τον Ιούνιο.

Βρήκα με κάποιον, ακόμα για μένα περίεργο τρόπο, τα θέματα της εξέτασης, καθώς αυτός ο καθηγητής τον Σεπτέμβριο ξαναβάζει τα ίδια με τον Φεβρουάριο. Και όχι μόνο τα βρήκα, αλλά τα βρήκα και λυμμένα.

Φαντάζομαι πως φαντάζεστε ότι όλα ήταν γαμώ και πήρα και πτυχίο και τελείωσα και με 10αρακι ζεστό και λαχταριστό. ΦΕΥ! Σημειοτέον 10 δε πήρα πότε μου, γαμώ τη πουτάνα. Τεσπα, πάω εκεί που λέτε και ανακεφαλαιώνω:

1) Ξέρω τα θέματα
2)Ξέρω τις λύσεις
3)Είναι πολλαπλής επιλογής
4)Έχω σκονάκι τις λύσεις στο χέρι μου.

Και τι έρχομαι και κάνω;
Εγώ, αυτό το αποκορύφωμα της ανθρώπινης νοημοσύνης. 

Ο Βασιλιάς του αυτισμού!

Λέω άντε μωρέ με τις μαλακίες τα χω μάθει απ έξω δε το κοιτάω κάν το σκονάκι.
Και ξεκινάει η δικιά σου: "αβαβββγγγ".

Σηκώνομαι, φεύγω λέω άντε γεια μαλάκες τα σκισα ολα. Και μέσα σε αυτή τη ζάλη αυτοθαυμασμού και υπερηφάνιας, λέω, δε κοιτάω και μία το σκονάκι να δω τι έκανα.




ΕΚΠΛΗΞΗ ΜΑΔΑΦΑΚΑ, έχω μπερδέψει όλα τα β με γ και όλα τα γ με β.


ΕΥΤΥΧΩΩΩΩΣ που ο καλός κύριος το βρήκε στην ψυχούλα και του και νομίζοντας ακόμα ότι θα φύγω τώρα και όχι του χρόνου, μου έβαλε ένα πενταράκι κολαριστό και με έστειλε με τον τρόπο του στην ευχή της Παναγίας.


Και κάπως έτσι παιδιά μου, νομίζω με τον πιο ταιριαστό τρόπο για μια φοιτήτρια του βελινεκούς και του σθένους μου, έκλεισε ακόμα ένα κεφάλαιο της πολυτάραχης ζωής μου.

Ποιός ξέρει τι με περιμένει τώρα;

Ίσως μια μέρα να βρω δουλειά.
Αχ τι ωραία θα περάσουμε τότε, που θα έχω άλλο πράγμα να γκρινιάζω.ΧΑΡΜΑ


Αντίο ΕΜΜΕ. Δε θα μου λείψεις καθόλου.





Δεκεμβρίου 06, 2015

ΕΧΩ ΠΟΛΛΑ ΝΕΥΡΑ.

Ρε, έχω πάρα πολλά νεύρα.
Ειλικρινά, πάρα πολλά.
Και κάθε λέξη που γράφω με κάνει να έχω περισσότερα.
Γιατί γράφω με αυτό το γαμημένο διαστημικό πληκτρολόγιο που είναι φτιαγμένο για νοητικά ανώτερα του ανθρώπινου είδους άτομα, που μπορούν να το διαχειριστούν.

ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ!

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΧΩΡΙΣΜΕΝΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ!
ΕΙΜΑΙ ΑΝΑΓΚΑΣΜΕΝΗ ΝΑ ΚΟΙΤΑΩ ΚΑΤΩ ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΙΩΣ ΓΡΑΦΩ ΟΤΙ ΝΑ ΝΑΙ.
ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ.

ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ ΕΡΓΟΝΟΜΙΚΟ!!!!!!!!!!!!



Και γιατί γράφω με αυτόν τον απότοκο του Σατανά;;; γιατι;;;;;;;

Γιατί προσπάθησα να καθαρίσω το πληκτρολογιο μου με οινοπνευμα, γιατί ήταν βρώμικο και η μαμά μου με έβριζε. Αλλά το λαπτοπ δεν έκλεισε όπως του ζήτησα να κάνει, αλλά αποφάσισε να κάνει κάποιου είδους εκατοστή χιλιοστή πέμπτη ενημέρωση των ηλιθιόwindows, που ετσι κι αλλιώς δεν έχει αποτέλεσμα γιατί είναι το χειρότερο λογισμικό που είχα ποτέ και πάει πιο αργά και απ τον θάνατο, και επειδή δεν έκλεισε η μαλακία, έσταξε οινόπνευμα μέσα στα πλήκτρα και βραχυκύκλωσαν και μετά έγραφαν ότι ήθελαν, αλλά σε βαθμό που δεν γινόταν να τα χρησιμοποιήσω.

Και επίσης χάλασε και το mousepad μαζί. Οπότε τώρα έχω ένα πληκτρολόγιο που μου έδωσαν από εκεί που θα μου φτιάξουν το λαπτοπ. ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣ! Και επίσης περιμένω εδώ και έναν μήνα να έρθει το ανταλλάκτικο του πληκτρολόγιου, αλλά επείδη 1) Καπιταλ ΓΑΜΗΜΕΝΑ Κοντρόλς και 2) ΕΙΜΑΙ ΦΤΩΧΗ, το έχω παραγγείλει από κάπου, που μάλλον θα μου στείλουν σε ένα κουτί την φωτογραφία ενός ανταλλακτικού.

Επίσης λόγω του βραχυκυκλώματος, ανα τακτά διαστήματα το mousepad κάνει μόνο του δεξί κλικ συνεχόμενα. Πριν απο ένα δευτερόλεπτο έκανε δεξί κλικ και καθώς έγραφα πάτησα και κάτι άλλο που προφανώς φτιάχνει έναν συνδυασμό που σημαίνει delete, και σβήστηκαν όλα.

Επίσης το λαπτοπ μου τον παίρνει πανηγυρικά γενικώς.

Ανοίγω το Mozilla και κρασάρει κάθε- φορά- που- κάνω- κλικ. ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ.
ΚΟΛΑΕΙ. ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΚΟΛΛΗΜΑ!
Προσπαθώ να στείλω 15 κωλοφωτογραφίες από το λαπτοπ στο ipad και το παλεύω τρία τέταρτα.

Έχω τόσα νεύρα που τρέμουν τα χέρια μου (3 δεξιά κλίκ) ΜΑ ΤΟΝ ΘΕΟ.

Επίσης χθές επεσε το κινητό μου κάτω. Δεν έσπασε, αλλά δεν το λες και καλά. Ας πούμε απλά ότι για να βγάλω φωτογραφία πρέπει να κάνω κάποιου είδους deal  με τον ΔΙΑΟΛΟ!

Ακόμα, τόοοοοοοοοοοοσα χρόνια στην ζωή μου ξύπναγα ΑΡΓΑ! ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΑ! ΕΒΓΑΙΝΑ ΕΞΩ!

ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΟΥΤΕ ΑΥΤΟ!!!!
ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΞΥΠΝΑΩ ΣΤΙΣ 8 ΚΑΙ ΜΙΣΗ! Αντιλαμβάνεστε για ποια ώρα μιλάω;;;;
Οκτώ και μισή ώρα, το πρωί. ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΙΠΟΤΑ!

Και αυτό συμπεριλαμβάνει τα Σάββατα και τις ΚΥΡΙΑΚΕΣ!

Έχετε προσπαθήσει ποτέ να βγείτε στις 12 η ώρα, όταν είστε ξύπνιοι από τις 8:30;

Έγω έχω. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!

Όταν φτάσει 12 η ώρα, όποτε οι αγαπημένοι μου φίλοι θέλουν να βγούν, εγώ είμαι ήδη 16 ώρες ξύπνια. Έχω βαρεθεί, εχω ξεβαρεθεί, έχω ξαναβαρεθεί και έχω νυστάξει 3 φορές μέχρι τότε.


ΠΑΛΙ ΚΑΝΕΙ ΔΕΞΙ ΚΛΙΚ ΘΑ ΤΟ ΣΠΑΣΩ ΡΕ ΘΑ ΤΟ ΣΠΑΣΩ
\μολις του εδωσα μια πολυ δυνατη μπουνια δεν αντεξα


Δεν τους κατηγορώ που θέλουν να βγουν αργά. Αμα εχεις ξυπνησει μετα τις 12, ή εστω κοντα σε αυτή την ονειρεμένη δια εμέ ώρα. Αμά έχεις κάνει κάτι. Άμα έχεις θέληση για ζωή, ενέργεια, κάτι που να σε κάνει να κουνιέσαι τελος πάντων, θα βγεις. ΑΜΑ ΕΙΣΑΙ ΕΓΩ ΘΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ 10!

ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ ΑΥΤΗ ΡΕ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Πάω να κάνω μοντάζ ένα βίντεο, κρασαρει το Premiere.
ΠΑΩ ΝΑ ΣΤΕΓΝΩΣΩ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΟΥ, πέφτει κάτω το πιστολάκι, σπάει, κάνει σαν τουρμπίνα από πυραυλάκατο τώρα.

Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Τρέμουν τα χέρια μου. Φοράω όλη μέρα ρόμπες. Το δωμάτιο μου είναι κώλος αλλά δεν θέλω να το φτιάξω.

Ο κόσμος με μισεί. Κάποιος μου έριξε κατάρα. Δεν νιώθω καλά.

Δεν είναι καθόλου χιουμοριστικό το κείμενο, αλήθεια, καταρρέω.

Τα κόμματα από πάνω δεν ήθελα να τα βάλω. Μετά από κάθε λέξη ήθελα να βάλω τελεία. ΑΛΛΑ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΙΟ ΕΒΑΖΑ ΚΟΜΜΑΤΑ. (δεξί κλικ). Οπότε έγραφα κι άλλο.

Και ξέρετε και τι άλλο;;;; Επίσης έχουν χαλάσει τα ηχεία μου.
Επίσης έφαγα τα νύχια μου.

Αφήστε και το άλλο, είμαι 22 χρονών.
22!! ΓΕΡΝΑΩ.
Και ακόμα το πρόβλημα μου είναι ότι μια εκ των 3 γατιών μου, κλάνει πολύ άσχημα και φοβάμαι ότι ίσως να έχει κάποια ανίατη ασθένεια.

Προχθές έφτιαξα γίγαντες. Τους έκανα πολύ καλούς. Δεν γίνεται αυτό να ήταν το highlight της μέρας μου, καταλαβαίνετε;;;



Αχ, θέλει κανείς μήπως να κάνουμε παρέα; Άμα ξυπνάτε νωρίς στείλτε μου μύνημα. ΒΑΣΙΚΑ ΜΗΝ ΜΟΥ ΣΤΕΙΛΕΤΕ, ΓΙΑΤΙ ΛΟΓΙΚΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΩ!!!!!

Ναι δεν γράφεται έτσι το μήνυμα, αλλά δεν μπαίνω στην διαδικασία να πάω να το διορθώσω.
Έτσι το γραψα, έτσι θα μείνει τώρα. (δεξί κλικ).